Anne

Eigenlijk wil ik me met deze blog vooral richten op alle mooie dingen van het veganisme met een positieve insteek en zonder confrontatie met nare verhalen en enge foto’s uit bijvoorbeeld de bio-industrie, bontfokkerij of dierproeven. Mijn hoofd wil echter wel is wat anders en vannacht heb ik over onderstaand verhaal gedroomd. Ik vind dat Anne een plekje op “mijn leven als vegan” verdient. Het is ten slotte mijn leven en dit is wat ik gedroomd heb:

Als kind is Anne ontvoerd en daarna heeft ze haar familie nooit weer gezien. Het is lang geleden dat ze zich nog kon herinneren hoe haar moeder eruit zag, hoe ze rook en hoe ze haar knuffelde. Sinds die dag is ze gevangengehouden in een kleine cel, waarin ze alleen kan liggen en staan. In het begin heeft ze veel gehuild en gesmeekt om vrijlating, maar haar gijzelaars gaven geen gehoor. Uiteindelijk heeft ze zich er bij neergelegd dat ze haar negeren en probeert ze haar dagen uit te zitten. Om zich heen, in talloze andere cellen, bevinden zich meisjes net zoals haar. Regelmatig komen er meisjes bij of verdwijnen er meisjes, ze heeft geen idee waarnaartoe. Voor alle cellen langs loopt een goot, waarin twee keer per dag een bak brokken geleegd worden. De meisjes kunnen allemaal met hun hoofden door de tralies net bij de brokken komen. Ze heeft geen idee wat er in zit, maar het is het enigste dat ze krijgen, dus ze eet het. In de cel is een kraan aanwezig waaruit ze kan drinken door de grote knop die erop zit in te drukken. Anne begrijpt niet waarom ze hier al jaren vast wordt gehouden en haar gijzelaars lijken ook geen bijzondere aandacht aan haar te besteden.

Na wat voelt als een levenlang in de cel wordt Anne door haar gijzelaars uit de cel geduwd. Lopen gaat moeilijk merkt ze, ze heeft haar benen ook zo lang niet kunnen gebruiken. De gijzelaars kennen geen genade en duwen en slaan haar met geweld haar cel uit en een andere ruimte in. Hier staat maar 1 cel ziet ze. Gedwee laat ze zich daar naar toe sturen door haar gijzelaars. Met haar hoofd naar de muur wordt ze in deze cel gezet. Er komen andere personen de ruimte binnen en deze gaan achter haar staan. Ze voelt wat geduw en getrek aan haar achterkant, ze verzet zich niet. Ze voelt de klappen van daarnet nog. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren mag Anne haar cel weer verlaten en wordt ze doorgeloodst naar een andere ruimte met eindeloze cellen. Hier krijgt ze een nieuwe cel toegewezen gelijk aan haar oude cel. Anne snapt niet wat er allemaal gebeurt maar besluit dat ze zich het beste gedeisd kan houden.

Weken gaan voorbij sinds dit vreemde voorval en niks wijst erop dat er iets veranderd is, totdat Anne iets in haar buik voelt bewegen. Uit angst voor meer klappen besluit ze dat het niks is en houdt ze zich rustig. Nog vele weken lang probeert Anne de gevoelens in haar buik te negeren totdat ze op een zekere dag helse steken in haar buik krijgt. Urenlang lijdt ze pijn en heeft ze het gevoel dat hetgeen in haar buik beweegt er uit wil. Plotseling voelt ze iets warms en nats langs haar benen lopen en ze slaakt een verschrikte schreeuw. De gijzelaars komen bij haar kijken en voor ze het weet wordt er gesjord aan haar achterlijf. Ze heeft het gevoel alsof ze van binnen verscheurd wordt en ineens beseft ze wat er aan de hand is. Ze is zwanger en is aan het bevallen. Ze wil persen, maar de gijzelaars achter haar trekken het kind met grof geweld uit haar voordat ze ook maar kan beginnen. Ze wil achterom kijken en haar kind bewonderen maar de gijzelaars nemen het direct mee. Anne wordt achtergelaten in haar eigen vuil. Ze hoort haar kind hartverscheurend huilen en zelf huilt ze ook. Langzaam sterft het gehuil weg. Naar Anne kijkt niemand om.

Een lange nacht trekt in slow-motion aan Anne voorbij. Ze heeft veel pijn, maar nog veel meer verdriet. Ze begrijpt niet waarom haar dit overkomt. Als de ochtend aanbreekt wordt Anne door de gijzelaars uit haar cel gehaald en naar een ander vertrek geleid. Ze wordt hier een rij in geduwd met vele andere meisjes. Ze hoort veel enge geluiden maar kan het niet plaatsen. Ze ziet een grote machine staan waar de meisjes één voor één langs moeten. Als het haar beurt is worden er grote koude klemmen aan haar tepels bevestigt die vervolgens een harde trekkende beweging maken. Anne is klem gezet en moet het laten gebeuren. Na een lange tijd worden de klemmen verwijderd en moeten de meiden in een rij doorlopen naar een andere ruimte. Hier hebben ze weer allemaal een eigen kleine cel gelijk aan de vorige cel. Vanaf dit moment wordt dit een ritueel dat zich meerdere keren per dag herhaalt. Het eten dat Anne hier krijgt voorgeschoteld smaakt anders dan dat in de vorige cellen, alsof er iets vreemds doorheen is gedaan. Ze vind het ook vreemd dat er zo lang melk geproduceerd wordt door haar lichaam.

Na het verschrikkelijke ritueel ontelbare keren meegemaakt te hebben wordt Anne onverwachts uit haar cel gehaald. Ze wordt naar buiten geduwd en getrokken, lopen gaat nu echt bijna niet meer. Ze heeft ontstekingen in haar tepels en alles aan haar lijf doet zeer. Voor het eerst sinds wat een eeuwigheid lijkt ziet ze de buitenwereld. Ze knijpt haar ogen dicht tegen het felle licht. Ze is de gedimde lichten uit de cellen gewend en het buitenlicht doet pijn aan haar ogen. Ze wordt omhooggeduwd, een soort hele grote krat in. Samen met haar staan er nog veel andere meisjes, dicht op elkaar gepakt. Ze ziet dat één meisje valt en niet meer omhoog kan komen. De gijzelaars blijven echter nieuwe meisjes naar binnen duwen en deze moeten boven op haar staan om erin te kunnen. Het meisje op de grond schreeuwt van de pijn, maar niemand kan haar helpen. Dan wordt de krat afgesloten en klinkt er een luid gebrul. De krat begint te schudden en Anne heeft het idee dat ze vooruit bewegen. Om zich heen ziet ze alleen maar andere meisjes in het schemerduister en ze kan nergens naar buiten kijken. De krat schud zo nu en dan woest heen en weer waardoor ze hard tegen elkaar opbotsen. Na vele uren moeten ze allemaal de krat weer verlaten en worden ze een grote hal ingestuurd die af wordt gesloten.

In de hal is een deur die af en toe open gaat en waardoor telkens één van de meisjes weg wordt gehaald.

Dan is Anne aan de beurt. De gijzelaars duwen haar weer een klem in. Voor haar staat een macaber grijnzende gijzelaar met een enorm wapen in zijn handen. Hij zet het wapen op haar voorhoofd en schiet een enorme ijzeren pin recht in haar hoofd. Een alles verzingende pijn maakt zich meester van Anne en haar lijf en ledematen beginnen ongecontroleerd te bewegen. De gijzelaar kijkt alleen maar toe. Ze voelt dat haar lijf na een tijd stopt met bewegen, maar de pijn voelt ze nog. Ze probeert haar been te bewegen maar dit lukt niet. Ze kan helemaal niks meer bewegen. Haar spieren zijn uitgeschakeld maar haar zenuwen werken nog. Ze had dood moeten zijn begrijpt ze. De gijzelaar prikt in haar oog om te controleren of ze dood is. Ze wil haar oog dicht knijpen, maar dit lukt niet. De gijzelaar maakt hieruit op dat ze overleden is.

Haar benen worden bij elkaar gebonden en ze wordt omhoog getakeld. Ondersteboven hangt ze aan een of andere transportband. De band komt in beweging en ze wordt door een serie aan plastic flappen naar de volgende ruimte gebracht. Hier staat een gijzelaar met een groot mes. Ze ziet dat er bloed aan het mes kleeft. Anne staat doodsangsten uit, ze probeert zich los te worstelen maar geen enkele spier in haar lichaam geeft gehoor aan haar commando’s. De gijzelaar met het mes komt snel dichterbij en voordat ze het weet staat het mes op haar keel. Ze voelt haar keel opensplijten en het warme bloed sijpelt langs haar gezicht. Nog even voelt Anne pijn en grote paniek en dan glijdt het leven langzaam uit haar…..

-Het leven van een willekeurige koe-

One thought on “Anne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s