Een bijna vegan meisje?

Volgens de header gaat deze blog over het leven van een (bijna) vegan meisje. Over mij dus. Maar hoezo dat bijna? Dat zal ik proberen uit te leggen.

Oost-Indische kers uit mijn achtertuin

Zoals ik een aantal maanden geleden al schreef in deze post eet ik al een tijd volledig vegan en voordat ik helemaal vegan ging was ik al zeker tien jaar vegetarisch waarbij ik ook af en toe periodes veganistisch at. Ondanks dat ik er al zo lang mee bezig ben, leer ik nog steeds telkens nieuwe dingen over eten dat veganistisch lijkt, maar het niet is. Zoals bepaalde dranken (appelsap of wijn bijvoorbeeld) die worden geklaard met dierlijke ingrediënten. Dit soort informatie vind je niet op de verpakking terug en dat maakt het bijna onmogelijk om volledig veganistisch te eten. Toch zijn bijna overal wel alternatieven voor, zo vind je hier een overzicht van veganistische wijnen die je gewoon in de supermarkt kunt kopen en kun je bijvoorbeeld kiezen voor troebele appelsap in plaats van de heldere variant (ik vind zelf de troebele nog lekkerder ook!).

Maar bij veganisme gaat het natuurlijk niet alleen om wat je eet en drinkt, maar om alle producten waar (onderdelen van) dieren aan te pas komen. Zo leerde ik in de afgelopen jaren bijvoorbeeld dat veel lijm in schoenen een dierlijke oorsprong heeft en ik werd er op geattendeerd dat het labeltje dat achter op sommige spijkerbroeken zit van leer kan zijn. Ook is garen soms vervaardigd uit dierlijke materialen.

Moet ik nu dan maar gewoon alles weggooien en vervangen? Nee, ik vind van niet. Uit mijn tijd dat ik nog niet bezig was met vegetarisme en veganisme heb ik bijvoorbeeld nog een leren riem en portemonnee. Omdat ik graag zo duurzaam mogelijk wil leven wil ik deze graag opgebruiken en pas vervangen voor een beter alternatief wanneer dat nodig is. Van mijn kleding en schoenen weet ik ook niet zeker of alles vegan is, maar ook dat wordt langzaamaan vervangen door meer duurzame alternatieven, maar alleen wanneer iets echt aan vervanging toe is. De belasting van het maken van een kledingstuk op het milieu is best fors (denk aan de vele liters water om het katoen te groeien en te wassen, de elektriciteit die nodig is voor de productie van een kledingstuk, de uitstootgassen bij het vervoer, enz.) Gelukkig komen er steeds meer merken op de markt die hele mooie, vegan kleding maken die vaak duurzaam geproduceerd word.

Toevallig kwam ik een initiatief tegen van CollAction op Instagram. Zij roepen mensen op om 3 maanden lang geen nieuwe kleding te kopen in de hoop wat bewustzijn te creeëren over de enorme belasting die fast-fashion (denk hierbij bijvoorbeeld aan de H&M, elke paar weken hangt er weer een nieuwe collectie) heeft op het milieu. Ze vertellen dat, als er 2500 mensen mee doen aan deze actie, er 90 miljoen (!) liter water bespaard wordt en dat er een CO2 uitstoot van 360.000 KG voorkomen wordt. En dat is bij maar 2500 mensen! Wil je meedoen aan deze actie, dan kun je je hier aanmelden.

Voor de volledigheid: ik word niet gesponsord voor deze post, ik denk zelfs dat de mensen van CollAction nog nooit van me gehoord hebben. Ik deel graag initiatieven waar ik achter sta en die de wereld een beetje beter maken.

Advertenties

Zomerse dadelsmoothie

Het is mooi weer en met mooi weer sta ik altijd graag te experimenteren in de keuken. Tegenwoordig wat minder spectaculair als vroeger, maar daarom niet minder lekker. Mijn keukenexperimenten zijn er de laatste tijd vooral op gericht om groente en fruit in mijn peuter van 1,5 te krijgen. Zijn favoriete woord van het moment is “koekje” en zijn favoriete eten op het moment is, je raadt het al: koekje! Maar no worries, een koekje betekent hier een rijstwafel of een raw bar. Het kan erger toch?

Omdat ik me realiseer dat het internet barst van de recepten en je soms echt niet weet welke je moet kiezen, ga ik mijn recepten in een iets ander format gieten dan dat je van me gewend bent. Vanaf nu zul je aan het eind van elk recept het eerlijke oordeel van Mark (Otter) en Colin (Mini-Otter) vinden zodat je makkelijker kunt beslissen of je dit recept zelf ook wil proberen. En voor de twijfelaars, ik ken niemand die zo eerlijk (en soms hard) tegen me is over het eten dat ik hem voor schotel als Mark. En tja, Colin, die eet alleen maar wat hij echt lekker vind.

Komt ie dan, eerst een foto:

dav

Ingrediënten
Voor twee personen en een peuter 😉
2 bananen
5 Medjoul dadels (ontpit)
1 avocado
250ml Ongezoete amandelmelk

Bereiding
Echt supersimpel deze smoothie: doe alle ingrediënten in je blender of keukenmachine en meng tot een mooie gladde smoothie.

Ik heb ze gedecoreerd met wilde aarbeien en verse munt uit de tuin. Nu ga ik even een beetje off-topic: jullie begrijpen, ik ben trots op alles dat uit mijn tuin komt, maar die wilde aarbeien smaken gewoon als snoepjes! En ze zijn zoveel makkelijker dan de aarbeienplanten die je kent. Een nadeel is dat de aardbeien vrij klein zijn, maar voordeel is dat ze naar snoep smaken (ja echt, ik moest het gewoon nog een keer zeggen), er groeien er echt heel veel aan een plantje, de plantjes hebben so far totaal geen onderhoud nodig gehad en planten zich gezellig voort (haha) in mijn tuin én, heel belangrijk, er heeft nog geen insect aan geknabbeld terwijl mijn “gewone” aardbeien door de slakken zijn opgesnoept.

En dan nu, waar je op zit te wachten:

Otter oordeel: Erg lekker! Maar wel een beetje dik.
Ik heb het recept hier voor aangepast, er gaat nu wat meer amandemelk in en meneer is tevreden hoor.

Mini-Otter oordeel: “Mama! Lekker!”
Hij at een flinke portie en gebruikte een restant als haarmasker (lees: smeerde zichzelf helemaal onder). Hij heeft nu een lange douchebeurt gehad en nóg zachter haar dan hij al had.

Aardbei-rabarber cheesecake

Mensen, wat een mooi weer!
Daar hoort een lekker taartje bij, toch? En heb je nou, net als mij, een tuin bomvol rabarber (of een supermarkt in de buurt) en ben je die eeuwige rabarbermoes nou echt zat? Probeer dan deze frisse zomerse cheesecake is.

Ik maakte hem vorige week en ik ben zo vaak gevraagd naar het recept, dus by popular demand, mijn recept voor aardbei-rabarber cheesecake:

dav

Ingrediënten
– 350 gram rabarber in stukjes
– 150 gram aardbeien in kwartjes
– 200 gram biscuits
– 90 gram boter
– 50 gram pistachenootjes (ongezouten), gehakt
– 100 gram suiker
– 300 ml Alpro Go-on
– Ei-vervanger voldoende voor 3 eieren

Bereiding
Bekleed een springvorm met bakpapier en verwarm de over voor op 180 graden.
Verkruimel de biscuits, bijvoorbeeld in je keukenmachine. Smelt de boter en roer hier de verkruimelde biscuits en de helft van de pistaches doorheen. Doe dit mengsel in de springvorm en druk het aan.

Doe de rabarber met twee eetlepels suiker in een pan en breng dit voorzichtig aan de kook. Laat dit sudderen totdat de rabarber goed gaar (zacht) is. Giet het dan in een vergiet om het vocht weg te laten lopen.

Meng met een mixer de suiker, de ei-vervanger en de Alpro Go-on tot een mooi glad geheel. Schep de rabarber en de aardbeien er doorheen en giet dit mengsel in de springvorm.

Zet de taart 45 minuten in de oven. Laat hem daarna afkoelen en zet hem, als hij goed is afgekoeld, nog minstens een uur in de koelkast voordat je hem serveert. Ik weet het, dat vergt veel geduld, maar echt het is de moeite waard.

Ik serveerde de taart met de rest van de pistaches eroverheen gestrooid, Alpro slagroom en geraspte pure chocolade.

Ik heb de komende maand nog heel wat rabarber te verwerken, dus mocht je nog een lekker rabarber recept hebben, ik hoor het graag!

Deze post is overigens niet gesponsord door Alpro, maar mochten de mensen van Alpro willen samenwerken dan wil ik best nog een leuk recept bedenken 🙂

De eerste post van 2018!

Ja daar ben ik weer, het meisje (of de vrouw, voor de pietlut) dat gemiddeld twee keer per jaar een post schrijft.

IMG-20180515-WA0006

In november, toen ik mijn laatste post schreef, dacht ik nog dat het wel goed zou komen met dat schrijven van mij. Zoals jullie zien was dat niet waar. Wil je weten hoe dat komt? Lees dan vooral verder.

Naiëf, zo zijn wij
In dat eerder genoemde stukje vertelde ik al dat ik het jaar ervoor moeder was geworden. Ook vertelde ik dat Colin een huilbaby was. Ergens geloofde ik er toen heilig in dat dat allemaal afgelopen zou zijn in de tijd dat hij 1 was geworden. De kinderarts had ons namelijk verteld dat alle kinderen stoppen met huilen (of krijsen, want dat was het) rond 1 jaar. Op 13 november vorig jaar is Colin 1 geworden. Maar een maand later, was er eigenlijk niks veranderd, behalve dat we nu konden zeggen dat we een huilpeuter hadden.
Naiëf van ons? Ja, en flink ook natuurlijk. Maar we hadden die strohalm zo hard nodig dat we er in wouden geloven. En we dachten ook, als wij daar nou heel hard in geloven, dan voelt hij het misschien wel en wordt hij rustiger.

Burn-out
Mark had in het begin van het jaar al een burn-out te pakken, niet heel gek want hij had behoorlijk wat voor zijn kiezen gehad. Een huilbaby deed de emmer gewoon overlopen.
Ik volgde in oktober. Geheel tegen mijn wil in, gooide mijn lichaam de handoek in de ring. Ik had al wat hele heldere signalen gekregen, zo miste ik regelmatig delen van mijn dag, viel ik achter het stuur weg en reed ik daardoor bijna een woning in, had ik om de haverklap migraine en mijn hart klapte zo’n beetje uit mijn borst van het felle en onregelmatige kloppen. Daarnaast had ik paniekaanvallen en kon ik gewoon geen overzicht meer krijgen, zelfs door iets alledaags als het huishouden raakte ik overspoeld met wanhoop. Ik weet alles aan de vermoeidheid en de zwangerschapshormonen. Totdat ik na mijn vakantie een week gewerkt had en volledig instortte. Ik kon letterlijk de ene voet niet meer voor de andere krijgen en moest me ziek melden. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik een vreemde soort griep te pakken had en dat ik er een week later weer zou zijn. Mensen om mij heen wisten natuurlijk al lang dat ik er voorlopig nog niet zomaar bovenop zou zijn.

En toen
In de periode tussen mijn ziekmelding en nu liggen vooral heel veel bezoeken aan bedrijfsartsen, psychologen en haptonomen voor mij en een hele rits aan specialisten voor Colin. Te veel en te saai om over te schrijven. Wel weten we door een bezoek aan het slaapcentrum nu eindelijk wat er aan scheelt. Colin heeft last van night terrors, in een notendop zijn dat een soort verschrikkelijke hallucinaties die ontstaan in de R.E.M.-slaap. Wat er gebeurde is dat hij dus verschrikkelijk begon te krijsen in zijn slaap waarop wij hem gingen troosten omdat we dachten dat hij wakker was. Hij heeft tijdens deze episodes namelijk altijd zijn ogen open en nu hij wat groter is wil hij ook nog wel is door zijn bedje heen rennen, alsof hij ergens voor weg loopt. Maar ondanks dat zijn ogen open zijn, ziet hij niet zijn ouders die hem komen troosten, maar zijn hallucinatie. Laten we er voor deze uitleg van uitgaan dat hij beschikt over een hele rijke fantasie en de boogeyman ziet in zijn hallucinatie. Als wij hem dus uit bed pakken om te troosten, dan is het niet papa of mama die hem optilt, maar de boogeyman, niet mama fluistert troostende woordjes, maar de boogeyman raspt ze in zijn oor. Dit is de reden dat hij alleen maar meer overstuur raakte wanneer wij hem troosten. We hebben goede handvaten mee gekregen om hiermee om te gaan en er lijkt nu echt verbetering in te zitten.

Hoe verder
Colin begint nu eindelijk wat beter te slapen en wij proberen ons slaapgebrek een beetje in te halen, al hebben we nog niet het gevoel dat dat echt lukt. Ik denk ook dat anderhalf jaar aan nachten met minder dan twee uur slaap (in stukjes van tien minuten per keer, nu ik het opschrijf besef ik weer even hoe bizar we het hadden), niet zomaar is ingehaald. Langzaam pak ik weer wat meer uurtjes op het werk op, en so far so good. Dus daar ga ik mee door, en daarnaast heb ik (ik voel me nu heel professioneel) een plan gemaakt voor deze blog, zodat ik in mijn vrije tijd mijn hersens een beetje aan het werk kan zetten.

Wat een nachtmerrie
Ja, maar ook nee. We wouden graag een kindje en hebben gewoon een “beetje” pech gehad. En laat ik ook vooral benadrukken, Colin is een heerlijk kind! We genieten ook enorm van hem en zijn heel blij dat hij er is. Ik denk ook dat deze straffe start er voor heeft gezorgd dat we een hele sterke band met hem hebben kunnen vormen, want die is er zeker.

Voor iedereen die zich nog in de hel van een huilbaby bevindt, houdt moed! Het komt goed, ooit. Ik ben blij dat wij zijn blijven zoeken naar de oorzaak, want echt: een kindje huilt niet voor niks.

En voor iedereen die dit echt niet relatable vind, helemaal niet wil lezen over kinderen, kinderen stom vind enzovoort: ik zal vast nog wel is vaker schrijven over kindgerelateerde dingen, maar ik beloof dat dit geen mamablog wordt!

Guess who’s back?

IMG_6293

Shame
Ruim 2,5 jaar is het geleden dat ik mijn laatste post schreef. Schandalig! Nou was ik altijd al niet die consequente blogger, maar dit is wel een heel groot gat.

Er is ontzettend veel gebeurd (waar ik jullie niet mee zal vervelen), waardoor ik gewoon echt niet aan het schrijven toe kwam. Maar vorig jaar, begin december, schreef ik heel dapper op mijn Facebookpagina dat ik nu toch echt weer zou beginnen. Ik was net bevallen en dacht dat ik zeeën van tijd zou hebben in mijn verlof, want baby’s slapen megaveel. Toch? En na mijn verlof zou ik een dag minder gaan werken zodat ik ook nog zeker een paar posts per week zou kunnen schrijven.

Cry baby cry
Helaas bleek Colin (zo heet ie, die firstborn van ons) een huilbaby. En niet zomaar een, hij huilde 16 uur per dag. Elke dag. Je begrijpt, wij waren afgepeigerd. Nu, een jaar later, weten we nog steeds niet waarom hij zoveel huilt. Nog steeds krijst hij alle nachten door en nog steeds zijn wij afgepeigerd, maar ik ben toch wel weer toe aan wat geschrijf. Ik ga geen beloftes doen over hoeveel er geschreven gaat worden en ook nog niet waarover, maar ik verwacht dat ik ook wat moeder dingen ga schrijven want dat is nu een groot onderdeel van mijn leven :).

Hoe is het nu?
Op dit moment ben ik geen wannabevegan meer, maar een echte vegan! Niet perse by choice. Een van de redenen waarom Colin zo slecht in zijn velletje zit bleek een koemelkallergie en een ei-allergie. Omdat ik borstvoeding geef eet ik die dingen dus ook niet meer. Inmiddels al ruim een half jaar niet meer. Niet dat ik het daarvoor heel veel at, maar hij reageerde enorm op het kleinste beetje. En het bevalt me eigenlijk heel goed. Maar no worries, ik ben nog steeds niet toegetreden tot de vegan politie dus ik zal niemand veroordelen op wat hij in zijn mond steekt. Anders zou het bij ons thuis, met een echte omnivoor, heel snel heel ongezellig worden denk ik.

Misschien valt het jullie op aan dit schrijven, misschien ook niet, maar mijn brein is veranderd in een soort pulp door het enorme slaapgebrek en alle stress rondom de gezondheid van onze kleine man (daarover schrijf ik misschien nog wel is). Ik heb in ieder geval wat moeite met aandacht en concentratie, waardoor ik wat minder mooi samenhangend kan schrijven. Maar dit wordt vast weer beter als we ooit weer slaap krijgen.

Shout out
Nog even een hart onder de riem voor alle papa’s en mama’s met een huilbaby: jullie rocken! En ja, jullie kunnen dit. Jullie kunnen het volhouden en jullie komen erdoor! Ik ben trots op jullie allemaal, stel bikkels.

Het is in tekst niet uit te drukken wat het hebben van een huilbaby betekent, en als je er geen ervaring mee hebt is het ook bijna niet voor te stellen. Ik twijfel nog of ik hier een onderwerp aan wil wijden omdat wij zelf op verschrikkelijk veel onbegrip zijn gestuit, maar ergens is dat ook nog een heel gevoelig onderwerp voor mij. Wie weet over een tijdje, en wie weet nooit (welkom in mijn wispelturige brein).

Baby/peuter/kleuter foto’s
Voor iedereen die het stom vind om naar de foto’s van kinderen van een ander te kijken, troost je. Wij, significant other en ik, hebben afgesproken geen foto’s te delen waar Colin herkenbaar opstaat. En omdat foto’s van zijn achterkant voor ons nou eenmaal niet zo interessant zijn maken we die bar weinig. De foto bij deze post is echter een uitzondering op de regel, want kijk hoe mooi! Alle credits voor dit prachtige plaatje zijn voor Studio Cake Smash.