Peanutbutter chocolate chip cookies

Ik ben echt dol op pindakaas, vooral die met stukjes noot erin, mag je me voor wakker maken. En chocola, ja, nog zo’n favoriet. Zo favoriet dat dit niet mijn eerste peanutbutter chocolate recept is. Het vorige vind je hier. En hoewel dat een namaaksel van een recept is, komt dit juweeltje uit mijn creatieve koker.

dav

Ingrediënten
Voor 20 koeken
230 gram boter in blokjes, op kamertemperatuur
200 gram fijne kristalsuiker
200 gram lichtbruine basterdsuiker
1 banaan, gepureerd
1 theelepel koek- en speculaaskruiden
250 gram pindakaas (die met stukjes is het lekkerst)
340 gram bloem
1/2 theelepel zout
200 gram pure chocolade, in stukjes gehakt

dav

Bereiding
Verwarm de oven voor op 220Cº.
Mix de boter en de suiker in een beslagkom tot een mooie massa.
Voeg de banaan, koek- en speculaaskruiden, pindakaas, bloem en zout toe en mix tot een mooi geheel.
Roer met een lepel de gehakte chocolade erdoor.

Bekleed een bakplaat met bakpapier. Let op: de koeken worden behoorlijk groot en lopen tijdens het bakken wat uit. Ik heb een kleine tafeloven en daar konden er vijf per keer in.

Vorm van het deeg vijf ballen in je hand, iets kleiner dan een tennisbal (of verdeel het deeg in twintig gelijke delen als je ze allemaal precies even groot wil hebben) en leg deze op de bakplaat. Druk ze dan plat totdat ze ongeveer 2cm hoog zijn. Bak ze 20 minuten en haal ze dan uit de oven. De koeken zijn nu nog zacht en smeuïg in het midden, dit hoort. Laat ze afkoelen op de bakplaat totdat ze stevig genoeg zijn om opgepakt te worden.

Otter oordeel: Mark vind deze koeken erg lekker. Hij vind het belangrijk om te benadrukken dat hij qua kwaliteit en smaak geen verschil proeft met niet vegan koeken waar bijvoorbeeld melk of ei in zit. En deze koeken vond hij extra lekker omdat ze vers uit de oven kwamen, nog een beetje warm waren en lekker zacht in het midden.

Mini-Otter oordeel: Colin trappelde van plezier bij het eten van dit koekje en hij maakte heel veel cookiemonster geluiden. Cookiemonster is momenteel zijn favoriete sesamstraat karakter en deze koeken lijken natuurlijk ook wel een beetje op de chocolate chip cookies van cookiemonster. Hij mocht maar een klein stukje hebben en heeft de hele middag gezeurd om meer en hij wou geen ander “koekje” (normaal krijgt hij ’s middags vaak een rijstwafel of rawbar). Ik maak hieruit op dat Colin ze ook heeft goedgekeurd.

dav

Advertenties

Een bijna vegan meisje?

Volgens de header gaat deze blog over het leven van een (bijna) vegan meisje. Over mij dus. Maar hoezo dat bijna? Dat zal ik proberen uit te leggen.

Oost-Indische kers uit mijn achtertuin

Zoals ik een aantal maanden geleden al schreef in deze post eet ik al een tijd volledig vegan en voordat ik helemaal vegan ging was ik al zeker tien jaar vegetarisch waarbij ik ook af en toe periodes veganistisch at. Ondanks dat ik er al zo lang mee bezig ben, leer ik nog steeds telkens nieuwe dingen over eten dat veganistisch lijkt, maar het niet is. Zoals bepaalde dranken (appelsap of wijn bijvoorbeeld) die worden geklaard met dierlijke ingrediënten. Dit soort informatie vind je niet op de verpakking terug en dat maakt het bijna onmogelijk om volledig veganistisch te eten. Toch zijn bijna overal wel alternatieven voor, zo vind je hier een overzicht van veganistische wijnen die je gewoon in de supermarkt kunt kopen en kun je bijvoorbeeld kiezen voor troebele appelsap in plaats van de heldere variant (ik vind zelf de troebele nog lekkerder ook!).

Maar bij veganisme gaat het natuurlijk niet alleen om wat je eet en drinkt, maar om alle producten waar (onderdelen van) dieren aan te pas komen. Zo leerde ik in de afgelopen jaren bijvoorbeeld dat veel lijm in schoenen een dierlijke oorsprong heeft en ik werd er op geattendeerd dat het labeltje dat achter op sommige spijkerbroeken zit van leer kan zijn. Ook is garen soms vervaardigd uit dierlijke materialen.

Moet ik nu dan maar gewoon alles weggooien en vervangen? Nee, ik vind van niet. Uit mijn tijd dat ik nog niet bezig was met vegetarisme en veganisme heb ik bijvoorbeeld nog een leren riem en portemonnee. Omdat ik graag zo duurzaam mogelijk wil leven wil ik deze graag opgebruiken en pas vervangen voor een beter alternatief wanneer dat nodig is. Van mijn kleding en schoenen weet ik ook niet zeker of alles vegan is, maar ook dat wordt langzaamaan vervangen door meer duurzame alternatieven, maar alleen wanneer iets echt aan vervanging toe is. De belasting van het maken van een kledingstuk op het milieu is best fors (denk aan de vele liters water om het katoen te groeien en te wassen, de elektriciteit die nodig is voor de productie van een kledingstuk, de uitstootgassen bij het vervoer, enz.) Gelukkig komen er steeds meer merken op de markt die hele mooie, vegan kleding maken die vaak duurzaam geproduceerd word.

Toevallig kwam ik een initiatief tegen van CollAction op Instagram. Zij roepen mensen op om 3 maanden lang geen nieuwe kleding te kopen in de hoop wat bewustzijn te creeëren over de enorme belasting die fast-fashion (denk hierbij bijvoorbeeld aan de H&M, elke paar weken hangt er weer een nieuwe collectie) heeft op het milieu. Ze vertellen dat, als er 2500 mensen mee doen aan deze actie, er 90 miljoen (!) liter water bespaard wordt en dat er een CO2 uitstoot van 360.000 KG voorkomen wordt. En dat is bij maar 2500 mensen! Wil je meedoen aan deze actie, dan kun je je hier aanmelden.

Voor de volledigheid: ik word niet gesponsord voor deze post, ik denk zelfs dat de mensen van CollAction nog nooit van me gehoord hebben. Ik deel graag initiatieven waar ik achter sta en die de wereld een beetje beter maken.

Guess who’s back?

IMG_6293

Shame
Ruim 2,5 jaar is het geleden dat ik mijn laatste post schreef. Schandalig! Nou was ik altijd al niet die consequente blogger, maar dit is wel een heel groot gat.

Er is ontzettend veel gebeurd (waar ik jullie niet mee zal vervelen), waardoor ik gewoon echt niet aan het schrijven toe kwam. Maar vorig jaar, begin december, schreef ik heel dapper op mijn Facebookpagina dat ik nu toch echt weer zou beginnen. Ik was net bevallen en dacht dat ik zeeën van tijd zou hebben in mijn verlof, want baby’s slapen megaveel. Toch? En na mijn verlof zou ik een dag minder gaan werken zodat ik ook nog zeker een paar posts per week zou kunnen schrijven.

Cry baby cry
Helaas bleek Colin (zo heet ie, die firstborn van ons) een huilbaby. En niet zomaar een, hij huilde 16 uur per dag. Elke dag. Je begrijpt, wij waren afgepeigerd. Nu, een jaar later, weten we nog steeds niet waarom hij zoveel huilt. Nog steeds krijst hij alle nachten door en nog steeds zijn wij afgepeigerd, maar ik ben toch wel weer toe aan wat geschrijf. Ik ga geen beloftes doen over hoeveel er geschreven gaat worden en ook nog niet waarover, maar ik verwacht dat ik ook wat moeder dingen ga schrijven want dat is nu een groot onderdeel van mijn leven :).

Hoe is het nu?
Op dit moment ben ik geen wannabevegan meer, maar een echte vegan! Niet perse by choice. Een van de redenen waarom Colin zo slecht in zijn velletje zit bleek een koemelkallergie en een ei-allergie. Omdat ik borstvoeding geef eet ik die dingen dus ook niet meer. Inmiddels al ruim een half jaar niet meer. Niet dat ik het daarvoor heel veel at, maar hij reageerde enorm op het kleinste beetje. En het bevalt me eigenlijk heel goed. Maar no worries, ik ben nog steeds niet toegetreden tot de vegan politie dus ik zal niemand veroordelen op wat hij in zijn mond steekt. Anders zou het bij ons thuis, met een echte omnivoor, heel snel heel ongezellig worden denk ik.

Misschien valt het jullie op aan dit schrijven, misschien ook niet, maar mijn brein is veranderd in een soort pulp door het enorme slaapgebrek en alle stress rondom de gezondheid van onze kleine man (daarover schrijf ik misschien nog wel is). Ik heb in ieder geval wat moeite met aandacht en concentratie, waardoor ik wat minder mooi samenhangend kan schrijven. Maar dit wordt vast weer beter als we ooit weer slaap krijgen.

Shout out
Nog even een hart onder de riem voor alle papa’s en mama’s met een huilbaby: jullie rocken! En ja, jullie kunnen dit. Jullie kunnen het volhouden en jullie komen erdoor! Ik ben trots op jullie allemaal, stel bikkels.

Het is in tekst niet uit te drukken wat het hebben van een huilbaby betekent, en als je er geen ervaring mee hebt is het ook bijna niet voor te stellen. Ik twijfel nog of ik hier een onderwerp aan wil wijden omdat wij zelf op verschrikkelijk veel onbegrip zijn gestuit, maar ergens is dat ook nog een heel gevoelig onderwerp voor mij. Wie weet over een tijdje, en wie weet nooit (welkom in mijn wispelturige brein).

Baby/peuter/kleuter foto’s
Voor iedereen die het stom vind om naar de foto’s van kinderen van een ander te kijken, troost je. Wij, significant other en ik, hebben afgesproken geen foto’s te delen waar Colin herkenbaar opstaat. En omdat foto’s van zijn achterkant voor ons nou eenmaal niet zo interessant zijn maken we die bar weinig. De foto bij deze post is echter een uitzondering op de regel, want kijk hoe mooi! Alle credits voor dit prachtige plaatje zijn voor Studio Cake Smash.

Pinterest Friday: Pindakaas en chocola

Toen ik in oktober met Mark in Londen was at ik elke dag Reese’s peanut butter cups.

Je kunt ze hier ook kopen, maar ze zijn zo verschrikkelijk duur dat ik dat zonde vind van mijn geld. Maar ze zijn wel verslavend lekker, dus ik moest op zoek naar een alternatief! Ik geloof trouwens dat ze ook niet vegan zijn, nog een reden om ze te laten liggen.

Gelukkig is er Pinterest en zijn er heel veel mensen die mijn liefde voor chocolade en pindakaas delen. Ik vond een recept voor een raw vegan peanut butter cheesecake, die ook nog is perfect past in mijn vastentijd! Het recept vind je hier.

Zo ziet de taart er bij het recept uit:

En zo is mijn taart geworden:
IMG_0920

Misschien (zeker weten) niet zo mooi als het origineel, maar wel heel lekker! Vooral die peanut butter cups bovenop, maar daar ging het natuurlijk ook om. Ik kon overigens nergens van die mini cupcake vormpjes vinden op de cups in te maken, dus ik gebruikte mijn ijsblokjesvorm die ik ook al eerder voor superlekkere bonbons heb gebruikt.

IMG_0924

De onderkant van elk cupje is van siliconen, waardoor je je snoepjes er makkelijk uit kunt duwen.

Met dit soort lekkerheden kom ik mijn vastentijd wel door!

Foto credits: 1, 2

Vegan snoep review + een lekkerder en goedkoper alternatief

Vegan snoep, daar is nog niet zo heel veel van te krijgen, in ieder geval niet aan deze kant van het land. Daarom werd ik helemaal blij toen ik zag dat de tuinen Nãkd bars ging verkopen. Ik had ze nog nooit gehad, maar op verschillende blogs en ook op Facebook zag ik lovende reacties voorbij komen.

IMG_0733

Op de foto zie je de pecan pie, en ik heb ook nog de cocoa orange geprobeerd. De Nãkd bars zijn niet alleen vegan, maar ook raw. Er zitten geen gluten in (voor mij niet belangrijk, maar als je geen gluten mag is dat heel fijn natuurlijk) en ze worden gemaakt van allemaal natuurlijke ingrediënten. In de pecan pie zitten bijvoorbeeld alleen pecans, dadels en amandelen.

Mijn ervaring is dat veel vegan voedingsartikelen die beschreven worden op een blog of die ik tegen kom op Facebook/Pinteres/Twitter ontzettend postitief ontvangen en omschreven worden. En al heel vaak heeft dat bij mij voor een enorme teleurstelling gezorgd. Mensen schrijven over hoe fantastisch iets smaakt, hoe mooi het er uit ziet en hoe het zo enorm dicht bij de real deal komt, maar mijn ervaring is dat dat heel vaak helemaal niet zo is. Misschien hebben vegans het idee dat ze maar met minder genoegen moeten nemen omdat er dus nog niet zoveel te koop is en ze daarom maar tevreden moeten zijn met wat er is, maar dat is echt niet waar. Helemaal niet voor de prijzen waarvoor deze vegan producten worden aangeboden (een Nãkd bar kost bijvoorbeeld €1,19!)

Je kunt het misschien al wel een beetje raden, ik ben dus niet heel erg te spreken over deze veel te dure bars. In de verpakking lijkt het nog aardig wat, maar als je hem opent raak je tegelijk teleurgesteld over het formaat van deze bar. Ook de smaak viel me enorm tegen. Ik vind het fijn dat ze geen conserveringsmiddelen en dergelijke bevatten, maar ik denk dat dit soort producten het lekkerst zijn als ze vers zijn. Deze bars proefden alsof ze al veel smaak verloren hadden. Ik denk dat het een goede snack is voor als je onderweg bent en even wat nodig hebt, maar ik zou ze niet snel voor de lekkere trek kopen.

Gelukkig heb ik wel een heel goed alternatief voor jullie, namelijk dit recept. Deze maak ik zelf vaak, als ik weer in een gezonde bui ben en toch wat lekkers wil snoepen. In plaats van door poeder suiker rol ik ze dan door geraspte kokos, echt super lekker!

Foto credit: 2

Hebben jullie tips voor vegan lekkernijen die in winkels te koop zijn en die je echt lekker vind?